20 decembro, 2009

Una recomendación: "La noche de los tiempos", de Antonio Muñoz Molina

-->
Esta es una novela muy bien escrita. Ese es su primer y más evidente valor, y no precisamente el más pequeño: gracias a ello, y a su excepcional inteligencia literaria, el autor ha podido contar en casi mil páginas una historia de elevadísima complejidad estructural y temática sin que el lector sufra por ello.

La noche de los tiempos es una novela sobre el ser humano, como lo son todas las grandes novelas. Sitúa a su protagonista en un momento histórico muy concreto (1936, en el mismísimo arranque salvaje de la Guerra civil española), nos lo perfila atrapado en las convenciones sociales, culturales e ideológicas de su tiempo, y nos lo va llevando por los caminos de la rebelión callada contra todo eso, tras liarlo con una joven estadounidense que lo saca de su letargo.

Hay violencia, ideología, amor, sexo, adulterio, sentimiento, contradicciones, cobardía, emoción, tristeza, memoria, melancolía, frustración, rencor, odio, felicidad..., por eso digo que es una novela sobre el ser humano. Muñoz Molina nos lo describe exhaustivamente, hasta que finalmente nos lo deja a solas, aislado del mundo, en silencio, a medio camino entre la vigilia y el sueño, mil páginas después, apenas con un amor recién recobrado, como si quisiese decirnos que eso es, precisa y simplemente, un hombre.

Es una novela excepcional que todo aficionado a la buena literatura debería leer.

18 decembro, 2009

LerENvenres (IV): "Solaris", de Stanislaw Lem

 
Son lector constante de Ciencia Ficción, pero debo ser mal lector. Non me preocupa, nin nunca me preocupou, a “verdade científica” que poida xacer nos textos. O meu interese é, e sempre foi, a “verdade literaria”, a “marabilla” con que se constrúe o relato: esa que me leva a mundos imprevistos e me pon as neuronas a cen. Si, gústanme os  libros que me deixan exhausto a por de facer do meu cranio unha maraca. 

Entre eles, Solaris ocupa un posto central. En Solaris, parecíame fascinante que houbese dous soles. Vistes cousa como ela? Pois resulta que é algo ben común, que Don Ramón Aller foi un pioneiro -entre nós- no estudo das estrelas dobres, que o Observatorio de Santiago mantén esa liña de investigación case como unha especialidade e que o profesor Docobo preside, desde o verán, a Comisión 26 (estrelas dobres e múltiples) da Unión Astronómica Internacional. E eu que pensaba que todo fora unha ocorrencia do señor Stanislaw Lem! 

Vaia, que remata o Ano da Astronomía, que remata o “noso” ano de Don Ramón e que, unha vez máis, os camiños me levan ao “meu sempre” Solaris. Lembrades a Prometeo? 

Prometeo rouboulle o lume aos deuses. Prometeo é o nome da nave que leva a Kris Kelvin a Solaris, o planeta que reclama a atención e a dedicación dos curiosos, os iniciados e os sabios da Terra. Solaris gravita arredor de dous soles, un vermello e outro azul. Esa peculiaridade non abondaría para significar a Solaris entre os millóns e millóns de planetas espallados polo universo. O que converte a Solaris nun planeta senlleiro é o seu Océano, o seu único habitante. 

Kelvin desembarca na estación Solaris e -contra todo costume e toda regra de cortesía- ningún dos seus residentes acode a recibilo: Gibarian acaba de se suicidar, Snaut vive nunha cápsula de terror, Sartorius é un anacoreta pechado no seu laboratorio. 

Postas así as cousas, Kelvin debe conformarse con dúas únicas compañías: os contraditorios textos sobre a natureza do Océano e a súa muller, morta anos antes. 

Trátase, pois, dun mundo de fantasmas de diverso tipo no que o único real é o Océano. A partir de aí, o reto de Kris Kelvin é entender que é ese Océano, un ser que non pode ser equiparado con ningún da Terra, nin pode ser comprendido desde os parámetros da intelixencia e a experiencia humanas. Nin a razón, nin a investigación científica, nin a especulación filosófica son quen de abarcar a realidade do habitante único de Solaris.

M.P. 

17 decembro, 2009

Hijas e hijos de la violencia de género

Hemos encontrado en la página de la ONG Save the Children un vídeo en donde se escuchan en primera persona los testimonios de madres y niños víctimas de la violencia de género: una realidad que afecta a 800.000 niños en España, 200.000 de los cuales son hijos de mujeres que han recibido órdenes de protección. Queríamos añadir algún comentario, pero, ante ciertas realidades, da como pudor querer decir algo que, irremediablemente, resulta insuficiente para expresar una valoración de lo que uno se imagina a través de esas voces.

El vídeo es el siguiente:

16 decembro, 2009

Máis TrICpalladas…: "Guía de uso da biblioteca"

-->
Esta foto de Manuel Balea leva acompañándonos varios cursos. É unha declaración de intencións.

Así e todo, debo aceptar que, no fondo, ese obxecto de brillo metálico que altera a paz dos libros prodúceme algo de desasosego. Que lle queredes? Aínda que son varios os compañeiros que me van medicando a tecnofobia, estou resignado a que nunca a vencerei completamente.

Como comentou Carlos na anterior entrada, parece que a páxina web vai por riba. Balea púxose ao mando e ándanos aprendendo e chuzando para que subamos (subir?! Manda truco na Habana! Pero subir a onde, oh!) cousas. O caso é que por causa diso, aquí me tedes “subindo”, e despois de tanto tempo alindando as marelas, e afalándolles, e afincándolle, e tornando delas (estes si que son verbos de xente!), ben o vistes “subinas”.

Pois agora tamén ando tratando de “subir” unha unidade didáctica de formación documental e, malia non o lograr de todo (seica teño “arquivos corruptos”, que xa era o que me faltaba!), algo conseguín.

Non sei se andades por aí (non sei se “arriba” ou “abaixo”... co ben que se está “á beira”!) algún ou algunha dos que me tedes pedido a “Guía de uso da biblioteca” ou a unidadiña didáctica “O título que buscas”, pero se estades, premede e baixarán:  


15 decembro, 2009

Cómo es nuestra Biblioteca: planos e imágenes

Ahora que andamos construyendo una página web del Centro como es debido, y debida a los demás y a nosotros mismos, estamos todos aportando material. La Biblioteca también. En el apartado de espacios y equipamiento, habíamos colocado ya un vídeo hecho con unas pocas imágenes. Pero resulta que el jefe ha aprendido a manejar el Fotos narradas y ha considerado que el producto salido de sus sabias y hábiles manos, un no sé qué de unas transiciones y unos planos..., estaba más logrado que el susodicho vídeo. Como siempre tiene razón, esta vez también la tiene. Así que, al tiempo que colgamos el nuevo vídeo en la página web, lo dejamos aquí, que es una deuda que teníamos con nuestros visitantes, el ofrecerles una imagen de nuestra Biblioteca, esa que tantas reformas ha sufrido, y lo que te rondaré morena..., porque ese es el destino de todo lo que tiene que ver con los libros: mejorar, expandirse, crecer, multiplicarse. Como las personas.