Coa nosa xente : Sara Piñeiro Fernández

Foto: Sara Piñeiro, in nosdiario.gal

Ao fío da exposición Truer na Galería Néboa de Lugo traemos hoxe á sección Coa nosa xente á artista visual Sara Piñeiro.

Xa no instituto Sara apuntaba maneiras como artista e como mostra a súa achega en 4º de ESO das viñetas do cantar de cego O Bicho da Sacha, coa colaboración nos textos de Daniel Currás González, Mónica Otero Iglesias e Eva Vázquez Vila, e no cal xa salienta a vea artística de Sara.

Verbo da exposición na Galería Néboa, que aínda podedes visitar ata o 24 de xullo, Sara en declaracións a Nós Diario afirma: Para min o exercicio expositivo é parte do proceso de creación. Moitas pezas collen a súa forma definitiva no propio espazo.

Cartel da exposición Truer

Por parte, Sara foi unha das artistas beneficiarias da residencia Novos Valores 2026, que conta coa colaboración do Centro de Residencias Artísticas, o Museo de Pontevedra, a Bienal de Pontevedra e a Walter Leblanc Fundación; co seu proxecto Esas estupendas materias duras.

Moitos parabéns Sara polos éxitos acadados ata agora e que a vea creativa perdure en ti ao longo da túa vida artística.

A seguir a nosa Sara cando o 2º do Bacharelato: 

Sara no curso 2º de Bacharelato, 2013-14. © IES Aller Ulloa

Maio de teatro

 Dentro das actividades organizadas para celebrar o MES DAS LETRAS,  o alumnado de 4º de ESO, asistiu á representación teatral de Made in Galiza, por Sarabela Teatro.

En palabras da propia compañía teatral, como quen se deixa roubar o seu tesouro máis prezado, a actitude das galegas e dos galegos respecto á súa lingua non "resistiría" ningunha análise. E será que o galego é a lingua máis difícil do mundo? E será de deberemos constituír unha oficina de palabras perdidas? Palabras perdidas, roubadas... Fronte ao "es que no me sale", "es que no se me da" "MADE IN GALIZA" é un convite á República Independente da nosa lingua. Non imos perdela nin en soños!

A obra de Sende (Padrón, 1972) abre as portas ao humor reflexivo, á poética ao alcance de todo o mundo, a través dun texto que move e commove. O teatro feito emoción, sentimento, plasticidade, e confronto. Cada historia é diferente e está protagonizada por personaxes retranqueiros, combativos, tenros, cómicos e poéticos. Aguerrida defensa da lingua galega.

A  tarde comezou coa visita ao Panteón de galegos ilustres, onde o alumnado foi explicando que persoeiros da nosa cultura repousan alí; continuou coa exposición Lamazares. Inda é día no Centro Galego de Arte Contemporánea, para coñecer algo máis do seu paisano; e acabou no teatro, coa agradable fortuna de poder falar con Sechu Sende mesmo antes da representación.

Monumento a Aller: Tempo de instalación

 

O monumento a Aller foi inaugurado o 4 de setembro de 1960. Francisco Asorey finaría o 2 de xullo de 1961. Trátase pois da última grande obra do escultor.

Esta foto que descubrimos hai pouco correspóndese, como vedes, co tempo da instalación. Tres homes que non podemos identificar (podería ser un o escultor, con 71 anos?) subidos aos rústicos andamios semellan darlle os últimos retoques. Faltan aínda os elementos metálicos: a esfera armilar, o nome ALLER e as lendas (CIENCIA, VIRTUD).

Os tres canteiros subidos na estada lémbrannos, neste día Mundial da Arte, a importancia dos oficios e a artesanía á beira das excelencias artísticas e científicas.

A devoción que o astrónomo lles profesaba, lembrabánola Vitorino Gutierrez Aller en 2009:

"Na senda do pai (que chegou a construír un harmonio), Don Ramón cultivaba, con especial predilección e habelencia, as artes manuais. Xa catedrático en Santiago, as súas compañías referentes en Lalín eran os artesáns: O ferreiro Lamego, o latoeiro de Venancio, o reloxeiro Vilariño e o carpinteiro de Lalín de Arriba.
Nomes e oficios que nos evocan un pequeno mundo de artesanía, no que tan comodamente se sentía o noso sabio e no que atopaba
aliados para mellorar o instrumental científico da época. Don Ramón “sentía devoción especial polos artesáns” e el mesmo era “un artesán de categoría”."

[Da foto soubemos grazas a Celso Fernández Sanmartín e proporcionóunola José Antonio González, Currás]

Coa nosa xente : Aitana Iglesias Rodríguez

Ao fío da inauguración da exposición Mans frías no Espazo Xove da Casa da Cultura de Lalín traemos hoxe á sección Coa nosa xente a Aitana Iglesias.

Aitana entre Carlos Santos e Paío na presentación da exposición

Nesta súa primeira exposición individual, Aitana contou como mestres de cerimonia cos artistas Paío e Carlos Santos. Paío, nun breve discurso laxeiriano, animou a Aitana a escalar “a fermosa montaña da arte...”. Mentres que Carlos Santos fixo unha breve análise pictórica dalgunhas das obras expostas como síntese caracterizadora do labor artístico de Aitana.

Por parte, Aitana cualificou a súa obra de investigación para atopar algo, non tanto un estilo, palabra esta que non me gusta, porque creo que resulta aburrido facer sempre o mesmo.

A exposición amósanos a través de case unha trintena de obras o proceso evolutivo da artista que abrangue o período comprendido entre a súa estadía formativa en Bilbao e a actualidade. Son creacións figurativas sobre diferentes soportes, que se poderán ver ata o 16 de decembro.

Máis información sobre o evento en La Voz de Galicia

Moitos parabéns Aitana.

A seguir a nosa Aitana cando o 2º do Bacharelato:

Aitana no curso 2016-17. Copyright IES Aller Ulloa

 

 

 

Coa nosa xente : Manuela Pereira Enríquez

Ao fío de ser seleccionada a curta Vaivéns meteorolóxicos na vila da Guarda para a súa estrea no 20 Aniversario do Festival Internacional de cine Curtocircuíto (do 3 ao 8 de outubro en Santiago de Compostela), traemos hoxe á sección Coa nosa xente a Manuela Pereira Enríquez, coautora da peza xunto con guardés Miguel Flores da Costa..

Manuela e o seu actual perfil de Facebook

A curta formará parte da sección SUPERNOVA, dedicada a novos creadores emerxentes, formada por unha “selección de nove pezas que transitan diferentes formas e camiños para revisitar vínculos e acontecementos familiares, navegar entre a mitoloxía e a maxia da cotiandade ou cuestionar e evidenciar a crueza do poder”.

Vaivéns meteorolóxicos na vila da Guarda xurdiu da invitación de Manuela Pereira, integrante da 9ª edición do PEI (Programa d'Estudis Independents do Museo de Arte Contemporánea de Barcelona), ao seu amigo e compañeiro de escrita creativa Miguel Flores, ambos desterrados en Barcelona, a traballar na realización de dita peza audiovisual. Proxecto á súa vez vinculado a Remembering Rain.

Cóntannos Manuela e Miguel que “Vaivéns meteorolóxicos na vila da Guarda” é un falso-documental construído a partir do material recuperado do Proxecto Socheo, unha iniciativa liderada polos cineastas Beli Martínez e Xurxo Chirro dixitalizando material de vídeo caseiro da localidade galega da Guarda, coa tentativa de localizar, estudar, inventariar e dar a coñecer as imaxes que no seu momento foron gravadas pola veciñanza dende o 1970 ata a actualidade.

Canto á cuestión sobre cal foi o pulo, responden que nun primeiro momento, cavilando sobre o significado da choiva, chegamos á conclusión de que para nós é sinónimo de fogar, e decidimos mergullarnos na fonda riqueza de mitos e refráns relacionados co clima que ofrece o refraneiro galego. A partir disto, a nosa intención foi crear unha narración que entrelazase a realidade cun mundo fantástico, deixando a semente da dúbida na mente do espectador e forxando así unha nova lenda. Para iso, deixámonos inspirar por figuras como José Val del Omar, un dos cineastas experimentais máis importantes da historia de España e que tamén dedicou a Galicia unha das súas pezas máis coñecidas: “Acariño Galaico”, do Tríptico Elemental de España. E mesmo de Xurxo Chirro, coa súa longametraxe “Vikingland” (2011).

Por parte, engaden que dende os anos 40 ata os 80 se proxectaron en España os chamados NO-DO, pezas de informativas documentais e propagandísticas do franquismo, polo que a recuperación do material filmado se inscribe na tarefa de dar a coñecer precisamente pezas que durante o franquismo foran censuradas e nunca viran a luz, caso de “Vaivéns...”, un  NO-DO que nunca foi rematado nin estreado polo seu controvertido contido, sendo agora restaurado polo seu valor histórico e a aura de misterio que o rodea. 

Cartel promocional da curta. Realización: Manuela Pereira e Miguel Flores. Narrador: Mateo Cao. Duración: 6 min e 22 seg.

Moitos parabéns, Manuela.

A seguir a nosa Manuela cando o 2º do Bacharelato: 

Manuela no curso de 2º Bac.2015-16. Copyright IES Aller Ulloa