Literiatura [209] : Paolo Dalponte

[Adaptación cinematográfica]

de Paolo Dalponte en resistart.

Severiano académico

 

Miguel Souto. La Voz de Galicia

O noso compañeiro Severiano Casalderrey vén de ingresar na Academia de las Artes y la Ciencias Cinematográficas de España, a boa nova en si non nos colle de sorpresa dada a súa intensa actividade no ámbito da Música e o Cine. Compartimos de cheo as palabras de Seve á correspondente de La Voz de Galicia:  unha honra e un orgullo, para ti compañeiro Seve e para toda a comunidade do IES Aller Ulloa.

Moitos parabéns.

Severiano Casalderrey e o volume 3 dos Cadernos FICBUEU

Unha vez máis, comprácenos presentar na Marela, unha nova publicación do noso compañeiro Severiano Casalderrey, desta volta o volume nº 3 dos Cadernos FICBUEU, so o título As prácticas do IIEC e da EOC como primordio dun novo cinema español (1947-76). 

Seve en plena presentación

 

Xa no seu momento, na Marela, nos fixemos eco da publicación dos volumes 1 e 2 dos anteditos Cadernos: A "Nouvelle vague" a través das súas curtametraxes (1956-65)  e O National Film Board of Canadá e a súa “Idade dourada” da curtametraxe (1963-83).

No acto de presentación, desenvolvido este sábado no marco da Escola de Música de Silleda, Seve foi esmiuzando con precisión os diferentes capítulos do libro. 

A seguir unhas instantáneas do evento, xentileza da Escola de Música de Silleda:

 

 

Severiano Casalderrey e o NFB of Canadá

Xa no seu momento na Marela demos conta da publicación do volume nº 1 dos Cadernos FICBUEU titulado A "Nouvelle vague" a través das súas curtametraxes (1956-65) do noso compañeiro Severiano Casalderrey, e que agora vén de presentar no Museo Ramón Mª Aller Ulloa de Lalín o volume 2º dos cadernos co título O National Film Board of Canadá e a súa “Idade dourada” da curtametraxe (1963-83).

Severiano co libro editado no incomparábel marco da Biblioteca Mario Pereira do IES Aller Ulloa. Foto: Miguel Souto (La Voz de Galicia)

 

Na presentación Seve, dun xeito ameno, esmiuzou os diferentes capítulos do libro, rematando coa proxección da curta Pas de deux de Normand McLaren. 

A seguir unhas instantáneas do acto, do noso reporteiro Carlos Míguez:

 

Interesante a entrevista concedida por Seve hai uns días a La Voz de Galicia.

Parabéns, Seve.

Coa nosa xente

Vén de ser estreada a webserie A paso de muiñeira que en palabras da súa directora Adela Otero amosa un “carácter multidisciplinar ao unir o audiovisual, o xornalístico e a faceta artística”.

A serie, producida por Edición Consultores de Lalín, percorre o Camiño de Inverno co pretexto de coñecer o folclore tradicional galego botando man de personaxes cos que se van atopando en cada un dos oito capítulos dos que consta a webserie e que poderemos ver na canle de Youtube do 17 ao 24 de outubro, ás 19 horas.

A seguir o 1º capítulo, Valdeorras-Quiroga:

Unha recomendación, a entrevista que Adela Otero concedeu no seu momento a Nós Diario.

O día máis curto. Sesións de curtametraxes.

Anualmente, entre 21 o 22 de decembro, o inverno chega ao hemisferio norte do globo terrestre. Esta transición, que coñecemos co nome de Solsticio de Inverno, marca tamén o día máis curto do ano. Dende hai moito, moito tempo, este acontecemento astronómico regular era un momento celebrado polos pobos de culturas ancestrais pagás e mesmo polos antigos romanos, e simbolizaba o inicio do triunfo da luz sobre a escuridade.

A luz tamén é o elemento que configura o cine dende o seu nacemento e, dado que estamos no día máis curto (iso foi o que pensou a Coordinadora del cortometraje español), que mellor que empregar este formato, para difundir as cinematografías de autores do noso país e mesmo doutros. Os traballos e tamén os sacrificios que rodean o heroísmo de facer cine actualmente fóra dos inalcanzables circuítos profesionais da chamada "industria" do cine, engaden valores superiores a cada peza, sexa ou non unha ópera prima.

Vai ser bo que a nosa comunidade comparta e participe nesta celebración, e poida desfrutar dos tres programas que escollemos da oferta proposta, sumando así o noso  instituto a outros espazos formativos e de lecer que queren implicarse na promoción da imprescindible Cultura Cinematográfica.

Cine para o 11F : Figuras ocultas

Entre as recomendacións fílmicas que fixemos para este 11F, inclúese Figuras ocultas, baseada na novela de Margot Lee Shetterly, que está nos paquetes de varias plataformas televisivas (tamén na biblioteca).

A película de Theodore Melfi, sitúase nos EUA dos anos 60 e céntrase en tres figuras que comparten un triplo estigma: son mulleres, son negras e son científicas.

O seu encontro prodúcese na NASA (propiamente, na NACA), no momento en que se desenvolve o programa que levará a John Glenn a orbitar arredor da terra.

O filme dános interesantes pinceladas sobre a sítuación política, social e científico-técnica da época, pero -sobre todo- atráenos cara as figuras de Katherine Johnson, Dorothy Vaughan y Mary Jackson.

Paga a pana que vos documentedes algo máis sobre elas.

Katherine Johnson

"Esta es la historia de una niña afroamericana que lo contaba todo; los pasos que necesitaba para cruzar la calle, los pasos que había hasta la iglesia, el número de platos que limpiaba, las estrellas que veía… todo lo que podía ser contado..."  [le máis en mujeres con ciencia.com]

Dorothy Vaughan

"En 1949 se hizo cargo de la dirección de la West Area Computers, un equipo de trabajo compuesto exclusivamente por mujeres afroamericanas con formación matemática..." [le máis en mujeres con ciencia.com]

Mary Jackson

"Autora o coautora de doce artículos técnicos para la NACA y NASA, ayudó a mujeres y otras minorías a ascender en sus carreras, asesorándolas sobre la manera de mejorar sus oportunidades de promoción..."  [le máis en mujeres con ciencia.com]

Encontro con Simone Saibene: Mostra gráfica

A seguir unha mostra gráfica do Encontro con Simone Saibene de alumnado de 1º e 2º de Bacharelato de Artes.

Encontro con Simone Saibene

O mércores 8 de novembro terá lugar un Encontro con Simone Saibene, director de Pelerinaxes, filme baseado na obra de Ramón Otero Pedrayo, co obxectivo de aproximar o alumnado ás figuras e ao ideario dos homes da Xeración Nós e do Seminario de Estudos Galegos; dando a coñecer a viaxe que Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco e Fernández-Oxea fixeron de Ourense a Santo André de Teixido no ano 1927. Un achegamento lúdico á  Lingua Galega e Literatura, Historia, Xeografía e Arte; e como non ao turismo sostible.

A gran guerra [XIV] : 14 longametraxes sobre a guerra do 14

Como todas as seleccións, esta ha ser discutible. Escollemos catorce filmes  (+1) sobre a guerra do 14 nos que quixeramos que houbese para todos os gustos e tratamentos.

• Sin novedad en el frente (1930) / Lewis Milestone (dir.)
• La gran ilusión (1931) / Jean Renoir (dir.)
• Adiós a las armas (1932) / Frank Borzage (dir.)
• La reina de África (1951) / John Huston (dir.)
• Senderos de gloria (1957) / Stanley Kubrick (dir.)
• Lawrence de Arabia (1962) / David Lean (dir.)
• La vida y nada más (1989) / Bertrand Tavernier (dir.)
• El barón rojo (1971) / Roger Corman (dir.)
• Johnny cogió su fusil (1971) / Dalton Trumbo (dir.)
• Gallipoli (1981) /  Peter Weir (dir.)
• Largo domingo de noviazgo (2004) / Jean-Pierre Jeunet (dir.)
• Feliz Navidad (2005) / Christian Carion (dir.)
• Flyboys (2006) / Tony Bill (dir.)
• War Horse : Caballo de batalla (2011) / Steven Spielberg (dir.)

E a maiores:

• Mata Hari (1931) /  George Fitzmaurice (dir.)

Fotograma de Johnny cogió su fusil

Encontro con Ignacio Vilar

Aínda cos pousos do Anirmau no padal, temos a oportunidade de seguir co tema do cine. Neste caso, grazas á posibilidade de encontrarnos con Ignacio Vilar, sen dúbida, unha das voces máis cualificadas para falar de cine en Galicia.

Ignacio Vilar (Petín de Valdeorras, 1951) é produtor e director cinematográfico.

Fundador de Vía Láctea Filmes (1991), ademais de diversos documentais rodou, en 2008, a exitosa Pradolongo, a súa primeira longametraxe.

Agora regresa ao mesmo formato con Vilamor.

Sobre como producir e elaborar unha película, falaranos este venres, ás 12.30, no Salón de Actos.

Con el estarán algúns dos actores que participaron en Vilamor. 

[ Adiviña: Que terá que ver a película Vilamor coa novela de Jaureguízar, A cova das vacas mortas]

Se o vello Sinbad se vise no cine...

Open publication - Free publishing - More cine

Miss Festa da Sidra das mazás vermellas de Kunguarara (Australia)

Non sei se hai mazás nese sitio, nin se celebran certames de beleza. Con todo, “Una nieta de gallegos se proclama segunda dama de honor de Miss Fiesta de la Sidra de las manzanas rojas de Kunguarara (Australia)”, podería ser o titular da última páxina dalgún diario galego, consecuente co “galleguismo bien entendido”.

Non é ese espírito o que me leva a render a miña pequena homenaxe ao actor Andrés Pazos, coñecido, entre nós, polo personaxe de Jacobo en Whisky.

Andrés Pazos naceu en 1945 en Galiza e, moi novo, marchou a Uruguai onde desenvolveu a súa carreira tanto no cine, como no teatro.

O seu falecemento, hoxe en Santiago, convídanos a volver ver Whisky e, se cadra, recomendar El baño del papa, a outra gran película do cine uruguaio. (As dúas na Biblio)

Supoño que, se non Andrés, polo menos Jacobo me desculpará o ton do primeiro parágrafo...

Varela Buxán: un centenario, dous filmes, dúas homenaxes e case trinta anos

Conclúen hoxe, en Cercio, os actos de homenaxe a Varela Buxán, no centenario do seu nacemento. Cercio é o berce do primeiro poeta lalinense, Nun’Eanes de Cercio, e acolle no seu cemiterio os restos do dramaturgo que impulsou a primeira compañía profesional de teatro galego: A compañía gallega de comedias “Maruja Villanueva”, á que lle correspondeu a honra de estrear “Os vellos non deben de namorarse”, por expreso desexo de Castelao.

A Marela séntese culpable de non lle ter dedicado atención a este centenario e contribuír así ao desleixo co que, salvo raras excepcións, o mundo cultural e literario galego tratou e trata a Varela Buxán desde o seu regreso da Arxentina.

De todos os xeitos, dámosvos noticia de dous documentos moi especiais. Trátase de dous filmes en súper 8 producidos por DEZA, CINE POPULAR GALEGO e que agora poden ser vistos en flocos.tv.

O primeiro, Loita, é unha adaptación do Ferreiro de Santán, en cuxo guión colaborou o propio autor. O seu carácter afeccionado e os seus decididos contidos políticos ilustran, alén doutras consideracións, algunhas claves dos esforzos case anónimos da resistencia cultural durante a Transición

O segundo, Tacholas e Varela Buxán é unha peza miscelánea no que podemos atopar fragmentos dun “filme familiar” que testemuña o reencontro destes dous grandes do escena galega na Arxentina por terras dezás. Nunha segunda parte, podemos ver diversas imaxes da homenaxe tributada a Varela Buxán en Cercio,  en 1980.

Biblioteca, memoria del mundo

A punto de terminar la lectura de esa inesperada obra maestra que es Austerlitz, de W. G. Sebald, me encontré con el siguiente fragmento:

"En algún momento posterior, dijo Austerlitz, vi una vez, en un documental en blanco y negro sobre la vida interior de la Bibliothèque Nationale, cómo los mensajes neumáticos pasaban rápidamente de las salas de lectura a las estanterías, a lo largo de un sistema nervioso, por decirlo así, y cómo los investigadores, vinculados en su conjunto con el aparato de la biblioteca, formaban un ser muy complejo y en continuo desarrollo, que necesitaba alimentarse de miríadas de palabras para poder producir a su vez otras miríadas de palabras. Creo que esa película, que sólo he visto una vez pero que en mi imaginación se ha vuelto cada vez más fantástica y monstruosa, llevaba el título de Toute la mémoire du monde, y había sido hecha por Alain Resnais." (W. G. Sebald, Austerlitz, Anagrama-Compactos, n350, Barcelona, 2004 -or. 2001, trad. de Miguel Sáenz, pág. 261)

Como habríais hecho vosotros, yo también busqué ese documental de 1956. Aquí está. Ni qué decir tiene, que merece la pena. Sobre todo, viéndolo en paralelo con este otro, que protagonizaba una antigua entrada tarabelesca.

François Truffaut: A noite americana

Herdeiro da tradición humanística iniciada no cine francés por Jean Renoir, Truffaut converteuse nun personaxe influínte para o cine contemporáneo aínda antes de converterse en director. As súas críticas e ensaios publicados na prestixiada revista Cahiers du Cinéma, a principios dos años cincuenta, gañáronlle o recoñecemento dos especialistas na análise fílmica.

A súa proposta sobre o cine de autor, enunciada en 1954, puxo en perspectiva o papel do director na creación da obra fílmica e terminou por converterse no paradigma a partir do que se analizan as películas ata os nosos días.

Truffaut combinou o seu labor editorial coa filmación de curtametraxes. Finalmente, en 1959, realizou a súa primeira longametraxe, Os catrocentos golpes, cinta que se convertería no punto de partida para unha filmografía abundante en reflexións persoais, e no manifesto fílmico dunha nova corrente cinematográfica.

(Mira na Sección de comentarios de películas para ampliar a información e pulsa aquí para ver as películas de Truffaut que hai na biblioteca).

Unha de medo!

Unha homenaxe a F.W. Murnau (1922)

Friedrich Wilhelm Murnau (Bielefeld, 1888, Hollywood, 1931), director de cine alemán. Foi un dos máis influíntes directores da época do cine mudo.
Adscrito ao movemento expresionista dentro do cine alemán que se desenvolveu durante a década de 1920, gran parte da súa obra perdeuse.

A súa película máis importante é Nosferatu, adaptación da célebre novela Drácula de Bram Stoker.

(Ver Sección de Comentarios de películas)