Amosando publicacións coa etiqueta Avelina Lamas. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Avelina Lamas. Amosar todas as publicacións

04 outubro, 2010

Onde a biblioteca se chama Avelina

Na anterior entrada, xa Carlos redactou o que eu non daba expresado. Así que máis alá dos afectos persoais e da admiración profesional, disimulade se deixo constancia (necesaria) da débeda enorme que esta biblioteca ten con Avelina.


Ela chegou a nós desde o colexio de Silleda e, escondéndonos toda reflexión teórica, desvelounos o segredo elemental de calquera acción de animación lectora. A receita é moi simple: unha profesora que sente paixón polos libros e devoción polo seu alumnado. Cada alumno busca o seu libro e cada libro o seu alumno. Avelina limitábase(!) a poñelos  en contacto. O seu enorme fondo lector e a súa perspicacia docente para localizar os centros de interese e a pericia lectora de cada alumno conseguiron múltiples adeptos á lectura.


Por iso aquí sentado, aquí onde a Biblioteca se chama Avelina, sigo vendo os seus dedos guiando os seus ollos e os ollos dos rapaces polos lombos dos libros, sigo vendo o sorriso sabio co que lle presentaba a capa do volume a quen ía caer na arañeira das letras, sigo vendo a súa pescuda constante en catálogos e revistas para que ningún título nos pasase inadvertido, sigo vendo o velo con que cubría a súa mirada brillante cando nos informaba da última novidade que sempre era ela a primeira en ler... e sigo véndome a min, descifrando permanentemente os códigos que empregaba para ocultar (por exceso de modestia) a súa perspicacia crítica e a súa erudición lectora.


Se eu puidese dicir canto nos aprendeu!
M.P.

02 outubro, 2010

En la muerte de Avelina Lamas



El regalo más valioso con el que podemos ser agraciados está siempre en los demás: es eso que admiramos de ellos y que nos sirve de ejemplo, impulso y motivación. Cuando ese regalo llega, el agradecimiento toma forma de unos inesperados hilos de cariño que se establecen sólida y calladamente con las personas, más allá de las distancias y más allá de las proximidades.

Por eso, para los que sólo conocimos a Avelina en las horas parpadeantes de un instituto de secundaria, su muerte, ahora, hace que la ternura de un simple recuerdo tenga toda la fuerza de un consuelo.

La foto que acompaña a estas líneas, como muchas veces ocurre, lejos de congelar un simple instante, revela una presencia continua: Avelina, rodeada de libros, sonríe. Y es entonces ese recuerdo, en estas horas en que su muerte nos ha llenado a tantos, de repente y con una violencia inesperada, de una extraña sensación de soledad y desamparo, el que actúa como un bálsamo de consolación: qué orgullo el haber podido admirar y aprender tanto de ella, qué vida más plena la de una persona así.

Y, también por eso, sabemos que el olvido no será siquiera una posibilidad: por encima de los caprichos del tiempo, sobrevuela siempre el cariño.