Amosando publicacións coa etiqueta .Carlos Negro. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta .Carlos Negro. Amosar todas as publicacións

06 xullo, 2023

Coa nosa xente : Benxamín Otero, non en van

 

Benxamín, Celso e Carlos nun momento do acto / Foto: Severiano Casalderrey

De novo contamos na sección Coa nosa xente coa presenza de Benxamín Otero. Xa a Marela no seu momento deu conta dalgunhas das súas múltiples actividades culturais. Figura polifacética, vén de nos agasallar cunha acolledora presentación poética, a que tivo lugar na cafetaría O Asubío de En van, un suxestivo libriño de Benxamín Otero no cal nos achega textos poéticos e fotografías complementares, ou viceversa; e que contou na presentación do mesmo coa impagábel compaña de Carlos Negro e Celso Fernández Sanmartín.

Carlos, nun alarde de plasticidade crítica, argumentou o libro de Benxa alicerzado nunha poética recensión que sintetizou co último verso do mesmo: volvo regalar flores.

Por parte, Celso deixounos unha lúcida reflexión con certas doses de humorismo sobre o Benxa poeta que acrecenta a dimensión “renacentista”, termo co que cualificou a súa fonda actividade cultural da que xa ten dado conta a Marela:

“Músico de mil músicas”, “actor de sete estalos”, como foi descrito no seu momento na Marela, e agora poeta de exacerbado lirismo, faceta esta en concordancia coa súa actividade musical na procura de fusionar palabra e son.

Por último, Benxa, que iniciou o acto cun só de corno inglés, deu cabo ao mesmo reflexionando sobre o porqué do libro, construído en base a unha reiterada anécdota entre o eu do poeta e a poética do cotián inserida no lirismo da natureza, que parafraseando a Carlos se verifica no derradeiro verso do libro, como xa antedito ficou de manifesto e que resume ás claras o ser creativo Benxa: volvo regalar flores.

Parabéns Benxa polo agasallo.


Benxamín asinando libros / Foto Severiano Casalderrey


24 outubro, 2018

R. 24.000


Xa comentamos por aquí que Carlos foi dos que asistiu ao parto d'A Marela Tarabela. Despois desa, seguiunos acudindo sempre que o solicitamos.

Cada publicación súa é para nós un motivo de alegría, cada premio, de festa rachada.

13 maio, 2016

Astro_poemas (17) : Carlos Negro


Materia estelar

Acontece e a linguaxe descomponse nunha masa amorfa de
morfemas.
 

Acontece máis alá do milimétrico ritmo do verso, máis alá
do límite impreciso que a palabra persegue.

A anos luz do fulgor do poema, nas estremas dunha galaxia
aínda innominada.
 

Un big-bang introspectivo, unha explosión cara a dentro que
rebenta as costuras do corazón.

 

Convértome en pura enerxía en movemento, en irradiación
de átomos que transmiten afecto.
 

Convértome en materia estelar da tenrura.
 

Nun caos incontrolado e harmónico.
 

Nun organismo en plena metamorfose.
 

Experimento unha explosión de supernovas.
 

Fun home.
 

Son pai.
 

Xa non son particula elemental.
Vía

En Masculino singular, Carlos Negro reclama un espazo para o home, un home sen maiores aditamentos, se acaso liberado ou en camiño de liberación de vellos roles sociais e culturais. Os termos metalingüísticos (desde o título) e metaliterarios actúan de soporte para as imaxes que nos transmiten os procesos de construción e conexión dese home. En Materia estelar, a paternidade  exprésase en termos cosmolóxicos: é a implosión e a explosión do (uni)verso.

Imaxe superior:
ORION IN RED AND BLUE = ORION EN VERMELLO E AZUL (2016). Lindemann, David. http://astrogalicia.org/apod/2016/04/13/orion-en-vermello-e-azul/

12 novembro, 2015

Ano internacional da luz. 3 poemas

O omnipoliedro serviunos de soporte de poemas na última exposición asociada ao Ano Internacional da Luz e, neste caso, ao Día da Ciencia en galego.


Deses poemas, escolmamos tres, que nos tocan moi cerca.

Este é de Erín Moure, en Teatriños ou aturuxos calados .


En Botos chamámoslle apagóns e eu tamén in
     my latín.
Apagóns recórdannos que somos cavernas solitarias
A guitarra do noso tellado cambiou
por un clarinete talvez

Porque o vento inventa instrumentos onde desexar
Desexar é aquí un factor non só humano

A auga corre polas chaloupas únicas das herbas
Millóns de herbas
En copas de follas logo atropelando
                      ailalalá ai ai la lai la la la ai la
As contras enteiras molladas
Misterios enteiros contaxio cristal
ligaduras ausentes
A escuridade en todas partes auga

Aquí agardo pola light de Fenosa talvez

Lonxe de min




Este de Carlos Negro en Héleris:


Déixome caer ante o xuízo dos espellos.

Eu debo ser esa cara macerada en suor,
reflexo azul baixo a luz dos focos fluorescentes.

E visto as varices que non gastan as princesas.

 

Este de Celso Fernández Sanmartín, naquel libro que non levaba título (ou si?):


 facía unha calor de moita chispa para ser de noite

por iso abriron a ventá da cociña

destaparon unha lata de mexillóns e coméronos todos sen pan
picándoos cun pauciño
nisto que se foi a luz e na mesma salsa do escabeche dos mexillóns reflexouse a lúa